Open Dag voor minder-validen groot succes!

“Een super gave ervaring rijker”, schrijft Carla Schaad ons in een mail na haar deelname aan de Open Dag voor gehandicapten van zondag 3 augustus jl.

Ze vertelt: “Als blinde, 57-jarige vrouw mocht ik kennismaken met de waterskisport. Vroeger, toen ik nog TV kon kijken, leek het zo makkelijk, maar niets is minder waar. Vol goede moed arriveerden Ruud, Lizzy (blindengeleidehond) en ik bij Waterski Vereniging Maurik. We stelden ons voor aan de aanwezigen. Ik werd in een wetsuit geholpen. Nu werd het spannend! Voorzichtig werd ik naar de stijger begeleid. Van stoere mannen kreeg ik goede uitleg, waarop ik zei: “Prima, ik vertrouw blindelings op jullie.” Maar tjonge jonge, wat heb je een kracht in je handen en armen nodig om alleen al de stang te kunnen vasthouden. Zeker vier keer belandde ik, na een klein beetje gas van de boot, al in het water!
We gingen iets anders proberen. Met vereende krachten werd de volgende poging ingezet! Met gestrekte armen en op mijn hurken moest ik de stang (naast de boot) vasthouden. Vanuit de boot werd mijn achterwerk naar voren geduwd, terwijl een andere kanjer mij rechts ondersteunde. Yes, ik bleef zowaar staan en hangen aan de stang! Degene die mijn onderrug ondersteunde, wilde zijn hand daar weghalen. “Nee, doe dat maar niet”, zei ik lachend. Daar wilde ik nog aan toevoegen: “Ik zal jullie eens een poepie laten ruiken”, maar daar had ik de kracht niet meer voor. Langer hield ik het echt niet vol. Mijn kracht en grip op de stang was toch te zwaar voor mij, maar dankzij de krachtsinspanning van de beide heren, lukte het me toch! Achterop de speedboot zittend werd ik teruggebracht naar de stijger.
“Ga je het vanmiddag nog eens proberen?”, werd er gevraagd. Buiten adem en uitgeput antwoordde ik volmondig: “Ja”!
Al hijgend werd ik door een dame naar Ruud begeleid. Wat hebben die mannen een geweldige kracht en geduld om ons daarbij te helpen. Chapeau!
Na de middagpauze kreeg ik een tweede kans. Nu wilde ik in het stoeltje van een wakeboard zitten. Om de krachtsdruk een beetje op te kunnen vangen, stelde ik voor of er iemand was die achter mij staand mee kon waterskiën. Dat gebeurde! “Joehoe”, klonk mijn kreet over het water! Het lukte gelijk goed. Jeetje wat een kracht moet die Gunther in zijn lijf hebben. Zonder zijn hulp, had ik het echt niet gered. Dit is werkelijk een aanrader voor iedere gehandicapte die een dergelijk avontuur eens wil beleven.
Er kwam nog een toetje! Er werd nog even een tochtje met de banaan gemaakt. Natuurlijk wilde ik dat ook meemaken. Nu begreep ik eindelijk hoe deze banaan op het water eruit zag. Ondanks dat we verschillende keren in het ‘ruime sop’ terecht kwamen, genoot ik met volle teugen. Dit is zeker voor herhaling vatbaar!
Dank jullie wel dames en heren kanjers voor deze geweldige ervaring!
Tot volgend jaar!”
Carla Schaad webafb